Featuredதமிழீழம்தொடர்கதைகள்

ஆனந்தபுர தாக்குதலும் பானுவின் சூழ்ச்சியும்..

இறுதியுத்தம் பற்றி உலாவிக்கொண்டிருக்கும் “உல்டா“ கதைகளின் எண்ணிக்கை பல நூறு. பிரபாகரன் மாதிரி ஒன்பது பேர் இருந்தார்கள் என்பதில் தொடங்கி, பிரபாகரன் அம்யூலன்ஸில் தப்பிச்சென்றார் என்பது வரை அவை முடிவற்று நீண்டுகொண்டிருக்கின்றன. இந்த கட்டுக்கதைகளை வெளிநாடுகளில் உள்ள சில மீடியா ஆட்களும் தமக்கு வாய்ப்பாக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். யுத்த காலத்தில் இந்த மீடியாக்கள், இப்படியான கட்டுக்கதைகளை புலம்பெயர் நாடுகளில் பரப்பி நன்றாக காசு பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

யுத்தத்தின் பின்னர் இலங்கையிலும் இப்படியான உல்டா கதைகளை பரப்பி காசு பார்க்க முயன்றாலும், யுத்தத்திற்குள் வாழ்ந்த மக்களிற்கு உண்மையெது, உல்டா எதுவென்பது தெரியும்தானே.

இறுதி யுத்தம் பற்றி உலாவும் கட்டுக்கதைகள் இரண்டு விதமானவை. ஒன்று- ஏற்கனவே நாம் குறிப்பிட்ட புலம்பெயர் மீடியா ஆட்கள் பரப்புவது. இரண்டாவது- விடுதலைப்புலிகளின் உயர்மட்ட விசயங்கள் பற்றி மக்கள் மத்தியில் உலாவும் கதைகள். யுத்த வலயத்தில் இருந்த மக்களும் இந்த கதைகளை நம்புகிறார்கள். ஏனெனில், விடுதலைப்புலிகளின் உயர்மட்ட விசயங்கள் அவை. யுத்த வலயத்தில் இருந்தாலும், இந்த விசயங்களை பற்றி மக்களால் அறிந்துகொள்ள முடியாமல் போயிருக்கும். சில சம்பவங்கள், சிலரை அப்படி நினைக்க வைத்திருக்கும். இறுதியில் அதுவே பெரிய உல்டா கதையாக உலா வர தொடங்கியிருக்கும். அப்படியொரு பெரிய உல்டா கதை இன்றுவரை தமிழர்கள் மத்தியில் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறது.

இறுதியுத்தத்தில் புலிகளின் தோல்விக்கு இந்த சம்பவத்தை காரணமாக கூறுபவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அது மிகப்பெரிய உல்டா கதையென்பதே உண்மை.

யுத்தத்தில் புலிகள் தோல்வியடைந்ததற்கு முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று- புலிகளின் பிரதான தளபதியொருவர் இராணுவத்தின் சிலிப்பர் செல்லாக இருந்தார்!

அதாவது புலிகளை பற்றிய தகவல்களை இரகசியமாக இராணுவத்திற்கு கொடுத்து, புலிகளின் நகர்வுகளை தலைமைதாங்கி, இராணுவத்திற்கு சார்பாக நடத்தினார். இறுதியில்தான் புலிகள் அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டனர். மன்னாரில் இருந்து இவர் இராணுவத்தின் சிலிப்பர் செல்லாக இருந்தாலும், ஆனந்தபுரத்தில் புலிகள் சந்தித்த பேரிழப்பின் பின்னரே, இவரைப்பற்றிய உண்மையை புலிகள் தெரிந்து கொண்டனர். இதன் பின்னர் என்ன நடந்தது?

ஒரு சாரர் சொல்கிறார்கள், புலிகளே மரணதண்டனை கொடுத்தார்கள் என. இன்னொரு சாரர் சொல்கிறார்கள் (அவர்கள் கொஞ்சம் கற்பனை வளமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும்)- ஆனந்தபுரம் BOX இற்குள் இருந்து அந்த தளபதி மட்டும் தப்பி வந்தபோது, அவரை புலிகள் நிலக்கீழ் பங்கரிற்குள் அடைத்து வைத்தார்களாம். அங்கிருந்தபடி தனது இரத்தததால் பிரபாகரனிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாராம். அதை பார்த்த பிரபாகரன், அவரை வெளியே அழைத்து, கட்டித்தழுவினாராம்.

அந்த தளபதி- பானு. புலிகளின் குட்டிசிறி மோட்டார் படையணி தளபதியாகவும், பின்னர் கிழக்கு தளபதியாகவும், பின்னர் இறுதியுத்தத்தில் பல்வேறு முனைகளில் தளபதியாகவும் இருந்தவர்.

பானுவை பற்றி உலாவும் இந்த கதைகளெல்லாம் உண்மையா?

இதில் ஒரு உண்மை இருக்கத்தான் செய்கின்றது. என்ன உண்மை? முதலாவது- ஆனந்தபுரம் BOX இற்குள் இருந்து தப்பிவந்த வெகு சில போராளிகளில் தளபதி பானுவும் ஒருவர். அதுவும் எப்படி தப்பிவந்தார் தெரியுமா? உடலில் ஒரு சொட்டு கீறலும் இல்லாமல்!

ஆனந்தபுரத்தில் இராயன குண்டு வீசப்பட்டது, கொத்துகுண்டு வீசப்பட்டது என போராளிகள் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, BOX இற்குள் இருந்து பானு சிறு கீறலுமில்லாமல் வெளியில் வந்தார்.

பானு தலைமைதாங்கிய முனைகளிளெல்லாம் புலிகள் தோல்வியடைந்தனர் என்பதும் உண்மைதான். இந்த இரண்டு உண்மைகளும் இணைந்து, ஒரு பொய்யாக திரிவடைந்தது. அதுதான், பானு இராணுவத்தின் சிலிப்பர் செல்லாக- காட்டிக்கொடுப்பவராக இருந்தார் என்பது!

உண்மையில் நடந்தது என்ன?

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் பிரபாகரனின் மிக நம்பிக்கையான தளபதிகளில் ஒருவர் பானு. 1983 தொடக்கம் புலிகள் அமைப்பில் இருக்கிறார். இந்தியாவின் இரண்டாவது பயிற்சிமுகாமில் பயிற்சிபெற்றார். பயிற்சியின் பின்னர் மன்னார் மாவட்டத்தில்- அப்போது தளபதியாக விக்டர் இருந்தார்- செயற்பட்டார். விக்டர் தளபதியாக இருந்தபோது, பானு நிதிப்பொறுப்பாளராக இருந்தார்.

விக்டர் மரணமான பின்னர் சாஜகான் தளபதியானார். இவரும் இரண்டாவது பயிற்சிமுகாமிலேயே பயிற்சி பெற்றவர். விக்டரின் ஒன்றுவிட்ட தம்பி முறையானவர். தற்போது வெளிநாட்டில் வசிக்கிறார். அவரின் பின்னர் ராதா தளபதியாக இருந்தார். இந்திய அமைதிப்படை சமயத்தில் பானு மன்னாரில் சிறிது காலம் தளபதியாக இருந்தார்.

பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தில் தளபதியாக இருந்தார். இரண்டாம் ஈழப்போர் காலத்தில் பால்ராஜ், சொர்ணம், அன்பு போன்ற தளபதிகள் வடக்கில் எழுச்சிபெற்றனர். இவர்களை போல யுத்த நுணுக்கங்களில் பானு ஜொலிக்கவில்லை. அதனால் யுத்தகளங்களில் பானு அதிகமாக ஈடுபடுத்தப்படவில்லை. ஆனால் மூத்த உறுப்பினர், நிர்வாக ஆளுமையுள்ளவர் என்ற இரண்டு பிளஸ் பானுவிடம் இருந்தது. அதனால் நேரடி யுத்தத்தில் ஈடுபடாத துறைகளில் பானு ஈடுபடுத்தப்பட்டார்.

புலிகள் வன்னிக்கு பின்வாங்கிய பின்னர் குட்டிசிறி மோட்டார் படையணியை உருவாக்கினார்கள். 120 mm ஆட்லறிகளை கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படையணி அது. இதேகாலத்தில் மணிவண்ணன் ஆட்லறி படையணியென்ற பெயரில் இன்னொரு படையணியும் இருந்தது. இரண்டு படையணிகளும் மிக துல்லியமாக செல் தாக்குதலை நடத்தினார்கள். இலங்கை போர் வரலாற்றில் மிகமிக துல்லியமான எறிகணை தாக்குதலை நடத்த ஆரம்பித்தது இந்த இரண்டு அணியும்தான். பின்னாளில்தான் இராணுவம் இந்த தொழில்நுட்பங்களை கற்றுக்கொண்டது. மூன்றாம் ஈழ யுத்தத்தில் விடுதலைப்புலிகளின் வெற்றிகளிற்கு முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக இருந்தது இந்த மோட்டார், எறிகணை பிரிவுகள். மோட்டார் படையணியின் அந்த வளர்ச்சியில் பானுவின் பங்கு அளப்பரியது.

2004 இல் கிழக்கில் கருணா பிளவு நடந்த பின்னர், விடுதலைப்புலிகளின் படையணிகள் கிழக்கை மீள கைப்பற்றின. கிழக்கி தளபதியாக ரமேஷ் புலிகளால் அறிவிக்கப்பட்டார். ஆனால், கருணாவை போன்ற அதிகாரம் ரமேஷிற்கு அளிக்கப்படவில்லை. அங்கு பானுவும் சென்றார். கிழக்கை தனது நம்பிக்கையான ஒருவர் மூலம் கண்காணிக்க பிரபாகரன் விரும்பியதாலேயே பானு அனுப்பப்பட்டார். கிழக்கை கைப்பற்றும் இராணுவத்தின் நடவடிக்கை தொப்பிகலவில் தொடங்கி, வாகரையில் முடிந்தது. வாகரையிலிருந்து இறுதியாக புறப்பட்டது பானு தலைமையிலான அணிதான்.

வன்னி மீதான இராணுவத்தின் இறுதி தாக்குதல் ஆரம்பித்தபோது, முதலில் தளபதி ஜெயம்தான் மன்னார் களமுனை தளபதியாக இருந்தார். அவரால் இராணுவத்தின் நகர்வை சமாளிக்க முடியவில்லை. இதையடுத்து, பானுவிடம் அந்த பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது. அவராலும் சமாளிக்க முடியவில்லை. இதன் பின் வேலவன், தீபன் என பல தளபதிகள் அந்த பொறுப்பை ஏற்றனர். ஆனால் இராணுவத்தின் நகர்வை நிறுத்த முடியவில்லை.

இதற்குள் இன்னொரு தகவலையும் சொல்ல வேண்டும். பிரபாகரனின் மூத்த மகன் சாள்ஸ் அன்ரனி அப்பொழுது கணினி பிரிவு பொறுப்பாளராகி விட்டார். சாள்ஸ் அன்ரனி அமைப்பின் முக்கிய பொறுப்பில் வந்த பின்னர், பல தளபதிகள் அவரை அனுசரித்து நடக்க தொடங்கினார்கள். சாள்ஸ் அன்ரனியே ஒரு கட்டத்தில் பல தளபதிகளை வழிநடத்த தொடங்கி விட்டார். சூசை போன்ற ஒரு சிலர்தான் இதை எதிர்த்தனர். மற்றையவர்கள் அனைவரும் சாள்ஸ் அன்ரனியின் தலைமைத்துவத்தையும், முடிவுகளையும் ஆதரித்தனர். அதில் முக்கியமானவர்- பானு!

மூத்தவர்களை மரியாதையாக ஐயா என சிலர் கூப்பிடுவதுண்டு. பானுவை “பானு ஐயா“ என்றுதான் சாள்ஸ் அன்ரனி கூப்பிட்டார். இருவரும் மிக நெருக்கமாக இருந்தனர்.

நான்காம் ஈழப்போரில் இராணுவத்தின் மீதான வலிந்த தாக்குதல்களை புலிகள் செய்தது மிகமிக குறைவு. விரல் விட்டு எண்ணத்தக்களவு தாக்குதல்கள்தான் நடந்திருந்தன. அவற்றில் ஒன்று அம்பகாமம் தாக்குதல். இப்படியொரு தாக்குதல் நடந்ததே பலருக்கு தெரிந்திருக்காது. ஆனால் நடந்தது. சாள்ஸ் அன்ரனி கணினி பிரிவின் பொறுப்பாளராக இருந்தார் என குறிப்பிட்டிருந்தேன் அல்லவா. இந்த பிரிவின் கீழ் சில தொழிற்சாலைகள் இருந்தன. புலிகளிற்கான ஆயுத உற்பத்தி முயற்சிகளும் நடந்தன.

கலவரங்களில் பொலிசார் கண்ணீர் புகைக்குண்டை (tear gas) பாவிக்கிறார்கள் அல்லவா, அதைவிட சற்றுவீரியமான ஒரு குண்டை யுத்த அரங்குகளில் பாவிப்பார்கள். cs gas என்பது அதன் பெயர். எதிரிகளின் பிரதேசங்களிற்குள் ஊடுருவும் சிறிய வேவு, கொமாண்டோ அணிகள்தான் இவற்றை அதிகம் பாவிப்பார்கள். எதிரிகளால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டால், cs gas குண்டை வெடிக்கவைப்பார்கள். இதை சுவாசித்தால் மனிதர்களிற்கு இரத்த வாந்தி வரும். கண், காது, மூக்கிற்குள்ளால் இரத்தம் வரும். உடலெல்லாம் தீப்பிடித்ததைபோல எரியும். இதனால் எதிரி அணி நிலைதடுமாறிப்போக, வேவு அணி தப்பிச்சென்றுவிடும். இராணுவத்தின் ஆழ ஊடுருவும் படையணி இந்த குண்டை பாவித்தார்கள்.

இந்த குண்டில் பாவிக்கப்பட்ட இரசாயன கலவைகளை பாவித்து, எறிகணைகளை தயாரிக்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் சாள்ஸ் அன்ரனியிடம் இருந்தது. அந்த குண்டு தயாரிக்கப்பட்டதா, எங்கு பாவிக்கப்பட்டது, எப்படியான விளைவை கொடுத்தது, இறுதி யுத்தத்தில் புலிகள் அதை ஏன் பாவிக்கவில்லையென்ற கேள்விகள் எல்லாம் உங்களிடம் எழும். இதற்கு பதில் சொல்கிறோம். இப்போதல்ல- இறுதி யுத்தத்தில் நடந்தது என்ன என்ற தொடரில். விரைவில் அது பற்றிய தகவல்கள் வெளியாகும்.

இப்போது விசயத்திற்கு வருகிறோம். இந்த ஆயுதங்களையும் பாவித்து அம்பகாமம் இராணுவத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்த திட்டமிடப்பட்டது. ஒட்டுசுட்டான்- மாங்குளம் வீதியில் இருந்து அம்பகாமத்தின் ஊடாக விசுவமடுவை நோக்கி காட்டுக்குள்ளால் முன்னேறிய இராணுவத்தின் மீதே தாக்குதல் திட்டமிடப்பட்டது. இந்த தாக்குதல் தளபதி சாள்ஸ் அன்ரனி.

தாக்குதலின் ஆரம்பமே சொதப்பி, புலிகளின் அணிகள் இராணுவ முற்றுகைக்குள் சிக்கிவிட்டன. சாள்ஸ் அன்ரனியின் கட்டளை மையத்திற்கு பானு அனுப்பப்பட்டு, சாள்ஸ் அன்ரனியை சும்மா உட்கார வைத்துவிட்டு, பானுவே கட்டளைகளை வழங்கி அணிகளை மீட்டெடுத்தார்.

புலிகளை சிறிய நிலப்பரப்பிற்குள் இராணுவம் சுருக்கிய பின்னர், புலிகளின் மூத்த தளபதிகள் ஒவ்வொருவரும் சில நூறு மீற்றர் தூரமான முன்ணரனே வழங்கப்பட்டிருந்தது. பானுவும் இப்படியான முன்னரண்களிற்கு பொறுப்பாக இருந்தார். புதுக்குடியிருப்பிற்கு இராணுவம் வந்தபோது, மந்துவில் பகுதியில் அணிகளை வழிநடத்தினார் பானு.

இராணுவம் புதுக்குடியிருப்பு நகரத்தை கைப்பற்றி, வடக்கு பக்கமாக இரணைப்பாலை நோக்கி முன்னேற முயன்று கொண்டிருந்தது. 53வது டிவிசன் படையணியின் இன்னொரு அணி மந்துவில் ஊடாக, பச்சைப்புல்மோட்டைக்கு செல்ல முயன்று கொண்டிருந்தது. பச்சைப்புல்மோட்டை எனப்படுவது, புதுக்குடியிருப்பிற்கு அப்பால் உள்ள பகுதி. நந்திக்கடல் நீரேரியோரமுள்ள இடம். மாத்தள், வலைஞர்மடம், முள்ளிவாய்க்கால் போன்ற இறுதி யுத்த பகுதிக்கு செல்வதற்கான, புதுக்குடியிருப்பு பக்கமிருந்த  இடம். இதற்கப்பால் நீரேரி. இந்த புள்ளியை பிடித்தால், புதுக்குடியிருப்பில் நிலைகொண்டிருந்த புலிகளை முற்றாக சுற்றிவளைத்து அழிக்கலாம்.

ஆனந்தபுரம் BOX இன் மையப்புள்ளியும் இதுதான்.

Comment here